Uwaga od autorki: Ten tekst odzwierciedla moje własne obserwacje z pracy z ludźmi, poparte tam, gdzie to zaznaczam, ustaleniami psychologii, a nie kliniczną diagnozą. Artykuł porusza temat molestowania w dzieciństwie i traumy seksualnej. Jeśli to Twoja historia, to, co tu czytasz, nie zastąpi pracy z terapeutą ani seksuologiem, a naprawdę warto ją tam przepracować. Dla dorosłych czytelników.

Wstyd seksualny: psychologia wstydu w łóżku i dlaczego o nim milczymy

Psychologowie odróżniają wstyd od poczucia winy i to rozróżnienie tłumaczy sporo z tego, co tu opisuję: poczucie winy mówi „zrobiłem coś złego", wstyd mówi „ja jestem czymś złym". Pierwsze można naprawić działaniem. Drugie zaszywa się w tożsamości i tam zostaje, dopóki ktoś świadomie go stamtąd nie wyciągnie.

W Wielkiej Brytanii terapia i trauma są dużo szerzej omawiane. Ludzie nie wstydzą się tak bardzo tego, że szukali pomocy, że mają terapeutę, że coś ich boli od środka. W Polsce to rozwija się bardzo powoli. Ludzie nie mówią tego otwarcie, a mężczyźni jeszcze mniej. Jesteśmy narodem, który strasznie chętnie krytykuje i wytyka palcami, dlatego bardzo wiele dzieje się za zamkniętymi drzwiami, w milczeniu, samotnie.

Miałam kiedyś mężczyznę, którego bardzo kochałam. Mieliśmy mnóstwo nieporozumień na tle relacji, które za każdym razem rozbijały się o seksualność. Nie umiał komunikować swoich potrzeb i dopiero po jakimś czasie zrozumiałam, o co tak naprawdę mu chodziło. Jego wstyd wokół jednego konkretnego fetyszu odbierał mu radość, mimo że, jak się później okazało, ja bardzo lubiłam się w nim spełniać. Chował się za murem, zamiast po prostu powiedzieć. Jeśli nie akceptujesz własnej potrzeby, a jednocześnie ona Cię podnieca, powstaje wewnętrzny konflikt, który prędzej czy później zaczyna toczyć związek od środka. Poczucie winy i wstyd nie pozwalają dwojgu ludzi zbliżyć się do siebie, nawet kiedy chcą dokładnie tego samego.

Cień: dlaczego milczymy o wstydzie seksualnym?

Najczęstsza reakcja, jaką widzę, to zbywanie tematu. Omijanie go szerokim łukiem. I to ma sens, jeśli spojrzysz na to z bliska: przyznanie się do wstydu oznacza przyznanie się przed samym sobą, że coś we mnie jest nie w porządku, a to uderza prosto w i tak już niskie poczucie własnej wartości. Łatwiej powiedzieć, że wszystko gra.

Kobiety zwierzały mi się, w bardzo różnym wieku, że tak naprawdę nigdy nie miały orgazmu pochwowego. Udawały. Nie dlatego, że chciały oszukiwać, tylko dlatego, że nie chciały sprawić przykrości swoim partnerom, zepsuć chwili, wywołać rozczarowania, którego nie umiały udźwignąć we dwoje. Łatwiej jest jęknąć w odpowiednim momencie, niż powiedzieć: nic nie czuję, zróbmy to inaczej.

Mężczyźni wypierają temat jeszcze mocniej. Wielu z nich nosi ślady molestowania z dzieciństwa, które naprawdę dobrze byłoby przepracować ze specjalistą, a mimo to nigdy o tym nie mówią głośno. Wielu doświadczyło przykrych, czasem bardzo przykrych wydarzeń w trakcie seksu i o tym też milczą, bo przyznanie się do tego oznaczałoby zrzucenie maski twardego samca, który niczego się nie boi i jest twardy jak skała. Ta maska jest ciężka do noszenia, ale zdjęcie jej wydaje się jeszcze gorsze.

Światło: jak wygląda akceptacja, która naprawdę leczy wstyd

Bez względu na płeć, pochodzenie czy kraj, najbardziej niespełnioną potrzebą, jaką widzę, jest bycie zaakceptowanym. Po prostu. Bez warunków wstępnych.

Każdy ma inne potrzeby, inne fetysze, inne niepewności i kompleksy. Akceptacja nie znaczy, że druga osoba ma spełniać wszystko, nawet jeśli to zupełnie nie jest jej klimat. Znaczy, że nie będziesz na siłę zmieniać kogoś, żeby pasował do tego, co lubisz Ty. Znaczy, że będziesz akceptować potrzeby drugiej osoby, bo ona ma do nich naturalne prawo, niezależnie od tego, czy Ty osobiście chcesz w nich uczestniczyć.

To dlatego prowadzę konsultacje dla par. Bardzo często okazuje się, że obie strony pragną dokładnie tego samego, ale nie potrafią o tym rozmawiać, bo boją się odrzucenia albo, jeszcze gorzej, boją się, że zostaną nazwani zboczeńcami przez osobę, którą kochają. Ten strach jest cichszy niż wstyd, ale równie skuteczny w rozbijaniu bliskości.

Jest jedna rzecz, którą chcę, żebyś zapamiętał, kiedy zaczynasz patrzeć na własne fantazje bez wstydu: Twój fetysz to najczęściej Twój umysł seksualizujący temat, z którym nie do końca sobie radzisz. Nie ma w tym nic złego. To nie wyrok, to informacja. I bardzo często, kiedy w końcu przepracowujesz to, co pod spodem, Twoje potrzeby seksualne po prostu się zmieniają, same, bez wysiłku. Dlatego nie uczę żadnego jednego, słusznego schematu seksualności. Uczę integralności seksualnej: zgody między tym, kim naprawdę jesteś, a tym, co robisz w łóżku.

Jeśli rozpoznajesz w sobie ten wzorzec, sam albo w relacji, konsultacja, indywidualna albo dla pary, to miejsce, żeby zacząć nazywać to na głos, zamiast nosić to w milczeniu.

Nikt nie zasługuje na to, żeby kochać się z kimś w połowie, bo druga połowa chowa się za wstydem.

Spójrz na ten temat z dwóch innych perspektyw:

Zarezerwuj swoją konsultację:

Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do kontaktu.
Szczegóły przetwarzania danych znajdziesz w Polityce Prywatności.

Skontaktuj się ze mną

Dołącz do mnie!

martinamillion1@gmail.com

© 2026. Martina Million wszystkie prawa zastrzeżone